Słownik pojęć

Wyniki dla hasła: Wahad��o kompensacyjne

  • Wahadło kompensacyjne

    wahadło skonstruowane tak, że jego okres wahań nie ulega zmianom mimo zmian temperatury. Wahadło kompensacyjne wyrównuje zmiany długości pręta wahadła lub tak zmienia wzajemne położenie poszczególnych jego części, że mimo zmian ich wymiarów środek wahania pozostaje zawsze w tym samym punkcie pręta. (źródło)

  • Stopy autokompensacyjne

    stale niklowo-chromowe z innymi dodatkami stosowane do wyrobu włosów autokompensacyjnych. Stopy autokompensacyjne mają różne nazwy handlowe, jak elinwar, niwarox, chronowar, nispan i inne (zob. włos ze stałą sprężystością).

  • Stopy niklu

    stopy niklu i wielu różnych metali, głównie miedzi i żelaza. Odznaczają się dużą rezystywnością, odpornością na korozję oraz żaroodpornością, dlatego mają zastosowanie w elektrotechnice. W technice zegarowej stosuje się stopy niklu o osnowie żelaznej na sprężynki balansu (włosy) pod różnymi nazwami (zob. stopy autokompensacyjne).

  • Riefier Siegmund (1847-1912)

    Niemiecki konstruktor precyzyjnych zegarów astronomicznych; wynalazł trzy wychwyty noszące jego imię oraz rtęciowe wahadło kompensacyjne.

  • Parachrom – sprężyna balansowa (Rolex)

    w stosunku do standardowych włosów wykonanych na bazie żelaza i niklu, wykazuje zdecydowanie większą odporność na działanie pól magnetycznych. Ponadto ma właściwości samokompensacyjne, a to oznacza, iż w zależności od temperatury, sprężystość włosa samoistnie reguluje się w taki sposób, aby możliwie najlepiej zachować częstotliwość pracy. (źródło)

  • Le Roy Pierre (1717-1785)

    francuski konstruktor chronometrów. Wynalazca wychwytu chronometrowego w roku 1748 oraz pierwszego balansu kompensacyjnego.

  • Kompensacja temperaturowa wahadła (patrz: Wahadło kompensacyjne)

  • Harrison John (1693-1776)

    angielski konstruktor chronometrów; wprowadził wiele ulepszeń do zegarów; w roku 1726 skonstruował rusztowe wahadło kompensacyjne; w roku 1759 zbudował swój czwarty z kolei chronometr, za który po odbyciu próbnej podróży morskiej, w roku 1761 otrzymał nagrodę 20 000 funtów szterlingów od parlamentu angielskiego.

  • Guillaume Charles Edward (1861-1938)

    fizyk szwajcarski, zdobywca nagrody Nobla, wynalazca inwaru i balansu kompensacyjnego. Autor wielu opracowań z dziedziny fizyki i mechaniki precyzyjnej, wydanych w Paryżu.

  • Graham George (1673-1751)

    sławny zegarmistrz angielski, uczeń, a następnie wspólnik Tompiona T. Ulepszył wynaleziony przez Tompiona w roku 1695 wychwyt cylindrowy do zegarków. W roku 1715 wynalazł wychwyt spoczynkowy do zegarów wahadłowych, nazwany od jego nazwiska wychwytem Grahama; w roku 1726 wynalazł rtęciowe wahadło kompensacyjne.

  • Balans kompensacyjny

    balans pracujący zawsze w połączeniu z włosem stalowym. Zadaniem balansu kompensacyjnego jest wyrównywanie błędów chodu zegarka powstałych na skutek zmian modułu sprężystości włosa pod wpływem zmian temperatury. (zob. błąd temperaturowy). Jest to przeważnie balans z wieńcem bimetalowym, przeciętym w dwóch miejscach na obwodzie. Twórcą balansu kompensacyjnego był Pierre Le Roy Zbudowano kilka odmian balansu kompensacyjnego.

  • Autokompensacja

    samoczynne wyrównywanie błędu powstającego w chodzie zegarka na skutek zmian temperatury (błąd temperaturowy). W celu wyeliminowania błędu temperaturowego stosuje się włosy autokompensacyjne (zob. Włos ze stałą sprężystością), tzn mniej wrażliwe na zmiany temperatury.